نوای دل

تنبک "   از ميان سازهاي ضربي موسيقي ايران تنبک کاملترين سازي است که تاکنون ساخته شده و آن را از گل پخته و چوب مي سازند.
  معمولا روي ضرب(تنبک)  پوست بره مي کشند و نوع گلي بزرگ آن را در زورخانه  به کار برده و مي برند و براي استقامت بيشتر روي آن را پوست گوسفند مي اندازند.
 اين ساز از دو قسمت کلي و استوانه اي شکل تشکيل شده، قسمت اول( بالا و هنگام نواختن) به قطر تقريبي 25 تا 30 سانتي متر و به طول 45 سانتي متر،؛ که سطح بالائي آن پوست کشيده شده و در پائين به قسمت دوم متصل شده است و اين قسمت   عبارت است از استوانه باريکتري که در انتها( پائين) کمي گشادتر شده و به دهانه اي باز منتهي گشته است. جنس تمبک معمولي از چوب است.
تمبک به منظور نواختن به طور افقي روي ران نوازنده نشسته قرار مي گيرد و او دست چپ خود را در بالا و دست راست را در کنار راست تمبک قرار مي دهد و با انگشتان،  نرمه و تمام دست خود بر قسمت هاي مختلف( مرکز، ميان، کنار) پوست مي کوبد .
   از آنجا که وسيله کوبيدن روي ساز انگشتان انسان است و اين وسيله قادر است بر روي  تمبک ريزه کاري و شيرين کاري هاي فراوان اعمال کند مي توان از آن به عنوان تکنواز   استفاده هاي شايان و جالب کرد.
 نقش همنوازي در اين ساز نه فقط همراهي ساز يا آواز و تامين و نگهداري ضرب موسيقي  است بلکه طي 25 سال اخير به ابتکار حسين تهراني و همکاري ديگران ارکستري مرکب از  گروه تمبک نوازان تشکيل شده قطعه هائي اجرا کرده اند .